Groen.be - Alle nieuwsberichten

Rerum Novarum: duidelijke engagementen voor strijd tegen kinderarmoede

Wed, 16 May 2012 00:00:00 GMT

Met Rerum Novarum, de christelijke dag van sociale bewogenheid in zicht, roept Groen-voorzitter Wouter Van Besien alle niveaus op om samen in te zetten op kinderarmoedebestrijding: “Vandaag leven 140 000 Vlaamse kinderen in armoede, in onze steden loopt dit op tot 22%. Federaal, Vlaams en lokaal is veel doortastender beleid nodig om dit probleem terug te dringen. “Handen af van de kinderbijslag” roepen maar ondertussen federaal de uitkeringen flink verlagen, is de verkeerde aanpak. Ook lokaal moet er veel meer gebeuren, via de OCMW’s en de kinderopvang.”

“Ieder Vlaams kind verdient dezelfde kansen,” stelt Van Besien. “Veel mensen ontvangen vandaag uitkeringen onder de armoedegrens, vaak ook jonge mensen met kinderen. Als je ziet dat in de provincies Antwerpen en Limburg de kinderarmoede de laatste tien jaar quasi is verdubbeld, van 5,8% tot 11,4% en van 5,8% tot 10,1%, dat in Gent 15% van de kinderen in armoede worden geboren en in Antwerpen 22%, dan is het duidelijk dat doortastende maatregelen dringend nodig zijn, en dit op alle niveaus.”

De gemeenteraadsverkiezingen van 2012 kunnen een momentum opleveren om krachtdadig op te treden tegen de toenemende kinderarmoede in Vlaanderen. De armoedebarometer toonde aan dat werk de beste bescherming is tegen armoede. “We moeten ervoor zorgen dat op zoek gaan naar werk ook haalbaar is voor gezinnen met kinderen en vooral alleenstaande ouders. Kinder- en naschoolse opvang moet dus ook voor hen toegankelijk en haalbaar zijn. Inkomensgerelateerde dagprijzen en het gericht openen van extra plaatsen in kansarme wijken, maken deel uit van een slim beleid dat inzet op het structureel wegwerken van de armoede,” aldus Van Besien.

De OCMW’s spelen daarnaast een belangrijke rol omdat zij voor aanvullende steun kunnen zorgen bovenop het leefloon of andere uitkeringen, zeker voor gezinnen met kinderen. Concreet gaat het dan bijvoorbeeld om bijpassingen voor medische kosten of schoolkosten. Ook in de strijd tegen de verborgen armoede is het OCMW een belangrijke partner. OCMW’s kunnen hier veel actiever in optreden door zelf de wijken in te trekken om armoede op te sporen en door rechten automatisch toe te kennen zodat mensen daadwerkelijk de steun krijgen waar ze recht op hebben.

Groen vraagt duidelijke engagementen van de andere partijen en in het bijzonder aan de christen-democraten. “Onder druk van het ACW heeft CD&V altijd gezegd dat armoedebestrijding voor haar een prioriteit is. Ex-premier Yves Leterme beloofde ooit dat hij 2 miljard zou investeren in de uitkeringen. Vandaag roept Wouter Beke “Handen af van de kinderbijslag”, maar wat is de harde realiteit? De federale regering mét CD&V, sp.a en Open-VLD verlaagde vorige week de werkloosheidsuitkeringen met 25%, tot een flink stuk onder de armoedegrens," stelt Van Besien vast.

Diezelfde regering vermindert de enveloppe voor de welvaartsvastheid van de uitkeringen met 40%. De belofte van premier Di Rupo om de minimumpensioenen op te trekken tot 1150€, sneuvelde in het regeerakkoord. De kinderarmoede stijgt onrustwekkend, terwijl het VIA-plan van de Vlaamse regering waarvan ook de CD&V deel uitmaakt, een halvering tegen 2020 belooft. Intussen blijft het wachten op de beloofde huursubsidies, op een maximumfactuur voor huur, op een hervorming om de kosten voor groene stroom te drukken, op doortastende maatregelen in het onderwijs om de achterstand van kansengroepen daar weg te werken. "Het is duidelijk dat de CD&V in de regeringen waarin ze zit, niet in staat is om haar agenda van armoedebestrijding door te drukken,” besluit Van Besien.

Mortsel en mobiliteit, zo moet het wel

Wed, 16 May 2012 00:00:00 GMT

Geachte professor Bruno De Borger,

Als het over Mortsel gaat, zou ik het eigenlijk graag hebben over andere onderwerpen dan mobiliteit. Mortsel is zoveel meer dan files.

Maar uw recente uitspraken over Mortsel laten me geen keuze dan het opnieuw over mobiliteit te hebben. Het Laatste Nieuws berichtte vorige week vrijdag over het probleem van het sluipverkeer in de zuidoostrand van Antwerpen. ‘Neem het van mij aan, Mortsel geldt in Europa als een voorbeeld van hoe het niét moet', stelde u daarin.

Anderhalve maand geleden deed u gelijkaardige uitspraken in Het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws. Dit naar aanleiding van het radioprogramma Peeters & Pichal, dat Mortsel uitriep tot drukste gemeente in Vlaanderen. Toen zei u dat u als transporteconoom bij uw studenten Mortsel aanhaalt als voorbeeld van hoe het niét moet. De tramlijnverlenging van Mortsel naar Boechout noemde u ‘misschien wel een vergissing'.

Uw uitspraken gaan dus in stijgende lijn. In maart was Mortsel een voorbeeld van hoe het niet moet in Vlaanderen, in mei al een voorbeeld van hoe het niet moet in Europa. Wat wordt het in pakweg september? Mortsel als slecht voorbeeld voor de hele wereld? Ik ben er zeker van: vele verkeersdeskundigen zijn het grondig oneens met uw stelling.

Verkeersriool

Laten we wel wezen, in Mortsel doorsnijden de gewestwegen winkel- en woongebied. Dat is zo. Met dagelijks veel schoolgaande kinderen. En dus gaat het hier over leefbaarheid. Over verkeersveiligheid. Over luchtkwaliteit. Daarom werden de gewestwegen in Mortsel, die de voorbije veertig jaar door auto- en vrachtverkeer stilaan een echte verkeersriool werden, de afgelopen tien jaar evenwichtiger verdeeld. Voetgangers, fietsers, handelaars en de luchtkwaliteit deden er hun voordeel mee. En ja, er zijn geen tien manieren om een weg evenwichtiger te herverdelen, dus ging dat inderdaad ten nadele van rijstroken voor auto- en vrachtverkeer. Van twee keer twee rijstroken naar twee keer een.

En hier botsen we. Als transporteconoom pleit u voor maximale doorstroming van auto's en vrachtwagens op gewestwegen. Als stadsbestuur hebben we in Mortsel groen licht gegeven voor de plannen van de Vlaamse regering die ook leefbaarheid, verkeersveiligheid, luchtkwaliteit en dus andere verplaatsingsmogelijkheden op het oog hebben.

Als u nu als transporteconoom zegt dat Mortsel een voorbeeld is van hoe het niet moet, wil ik u vragen om de Vlaamse regering te interpelleren over haar visie op mobiliteit. Ook wil ik u vragen om te berekenen hoe Mortsel er nu zou uitzien als er tien jaar geleden niet ingegrepen was – met de exponentiële toename van het auto- en vrachtverkeer de voorbije tien jaar in het achterhoofd. Hoe zouden we er dan nu voorstaan qua leefbaarheid? Qua veiligheid? Qua files?

Begin van de oplossing

Voor het overige ben ik het helemaal eens met uw oplossingen voor de mobiliteit rond Antwerpen. U wil rekeningrijden invoeren en de gunstige regeling voor bedrijfswagens aanpakken. U wil niet nog meer infrastructuur voor auto's en vrachtwagens. U pleit voor een andere tolheffing in de Liefkenshoektunnel en de Kennedytunnel. Er is geen derde Scheldekruising nodig, zegt u. Vind ik ook. Maar uw standpunt rond Mortsel en de gewestwegen kan ik alleen maar begrijpen vanuit uw pleidooi voor een ‘maximale doorstroming voor auto's en vrachtwagens'.

Ik ben ervan overtuigd dat Mortsel een voorbeeld is van hoe het wél moet. Er zijn verkeersdeskundigen die Mortsel als standaard voor Vlaanderen aanprijzen. Er zijn voorbeelden in het buitenland. Mortsel is niet het begin van het probleem, wel het begin van de oplossing. De logica van maximale doorstroming op gewestwegen door transporteconomen botst met de logica van verkeersdeskundigen. In Mortsel komen ze samen. Ik heb een voorstel: nodig mij uit op één van uw uiteenzettingen voor uw studenten. Voor een tegensprekelijk debat. Ik denk dat uw studenten na uw verhaal als transporteconoom recht hebben op het mijne. De universiteit is immers een maatschappelijk relevant discussieforum. Toch?.

Ingrid Pira

Na jarenlange politieke obstructie is het tijd voor een hoopvol toekomstproject

Wed, 16 May 2012 00:00:00 GMT

De eurocrisis is het gevolg van jarenlange politieke obstructie vanuit de hoofdsteden. Te veel
getalm, te weinig kordate actie. Te veel focus op een volstrekt eenzijdig neoliberale oriëntatie van
het Europese project, en dat nu al minstens drie decennia lang. Te weinig focus op een hoopvol
toekomstproject.

Daarom strijd ik in het Europees Parlement (EP) voor een socialer en ecologischer Europa, een Europa dat niet het neoliberalisme als alfa en omega van het politieke handelen uitkiest. Europa moet democratisch, sociaal, ecologisch-duurzaam, transparant en vreedzaam zijn. Europa moet ook solidair zijn, en voluit gaan voor een andere globalisering en voor vrede. Het feit dat de Grieken en vele anderen geen vertrouwen meer hebben in politici en
Europa is de logica zelve.

Wat moet er gebeuren? Hervormingen en begrotingsdiscipline? Ja! Maar niet alleen ten koste van sociale vangnetten waarop de welvaart en de stabiliteit van Europa zijn gebouwd. Er is ook nood aan een veel verdergaande hervorming en regulering van de financiële sector. Dat gebeurt onvoldoende, door het verzet van een ultrasterke financiële lobby en haar politieke slippendragers in de parlementen en daarbuiten.

Voorts bepleit ik een effectieve bestrijding van fiscale concurrentie en fiscale fraude. De strijd tegen de btw-fraude - het voltallige EP keurde mijn verslag daarover nagenoeg unaniem goed - kan jaarlijks 80 tot 100 miljard euro opleveren. De ruimere strijd tegen fiscale fraude zelfs 200 miljard. Er moet een Europese geharmoniseerde vennootschapsbelasting komen, die voor elk bedrijf geldt. Gedaan met de
fiscale achterpoortjes. Daardoor betalen grote ondernemingen nu al amper belastingen en worden
kmo's, die de meeste werkgelegenheid creëren, wél zwaar belast.Voorts tellen goed bestuur en
het correct besteden van belastinggeld.

Ik ben ook voorstander van de uitgifte van Europese projectbonds en een financiële transactietaks die jaarlijks tussen 50 en 80 miljard euro kan opleveren.Die middelen moeten we investeren in hoopvolle en goed uitgedachte Europese projecten rond infrastructuur, duurzame energie, transport en ontwikkelingssamenwerking. Meer slagkracht ook voor de Europese Investeringsbank (EIB). Die moet een even bevoorrechtte toegang krijgen tot goedkoop krediet vanuit de Europese Centrale Bank, zoals de private banken onlangs hebben gehad.

@alexanderdecroo: #geloofwaardigheid hangt af van daden

Tue, 15 May 2012 00:00:00 GMT

En toen spitsten mijn oren zich helemaal. Want duurzaamheid en rechtvaardige vrijheid, dat zijn concepten die ik nogal goed ken. Toen de Open-VLD naar eigen zeggen nog in de vrijheid, blijheidfase vertoefde, was Groen volop bezig met rechtvaardigheid en duurzaamheid te vertalen naar oplossingen voor de burger.

En dus ben ik enthousiast. Ik kijk vol ongeduld uit naar de voorstellen die Open-VLD zal uitwerken. Ik geef Alexander alvast enkele ideeën mee.

De Croo zegt over de banken: “Verblind door winstbejag werden onverantwoorde risico’s genomen met het geld van de spaarders.” Inderdaad. Ik ben heel blij dat dit nu eindelijk ook door een liberaal zwart op wit wordt toegegeven. De financiële sector is er op geen enkele manier in geslaagd om zichzelf te reguleren. Als we willen dat het gegok met ons spaargeld ophoudt, dan hebben we een sterke overheid nodig die hier paal en perk aan stelt. Het Belgische parlement heeft in 2009 unaniem aangewezen welk weg hiervoor moet worden gevolgd: splits de spaarbanken af van de zakenbanken, vermeng die twee functies niet. Hoe groot was dan ook de ontgoocheling toen ik het regeerakkoord las. De federale regering zal onderzoeken of zo’n splitsing wel opportuun is, en als ze opportuun is, of het wel haalbaar is om spaarbanken en zakenbanken te splitsen. Flauwe koek en uitstel. Onder druk van de liberalen, zo wordt gefluisterd. Intussen heeft Open-VLD samen met CD&V en sp.a de onverantwoorde risico’s die de dexiabestuurders namen, netjes toegedekt door de dexiacommissie te muilkorven. Of hoe onverantwoord liberale vrijheid kan zijn.

De Croo zegt over de arbeidsmarkt: “Mensen draaien tussen hun 25ste en hun 40ste dubbele shiften, op hun werk en thuis.” Ook dit is een zeer terechte vaststelling. Daarom dat de groenen al zolang pleiten voor het ‘combinatiemodel’. Werknemers moeten op een menselijke manier de combinatie kunnen maken tussen werk en privéleven. Daarvoor werden ondermeer het tijdskrediet en de loopbaanonderbreking in het leven geroepen. Deze instrumenten die juist ademruimte geven aan de mensen die De Croo met zijn vrijheidsspeech aanspreekt, werden door diezelfde federale regering gekortwiekt. In het regeerakkoord wordt een stevige paragraaf gewijd aan: “strengere toegangsvoorwaarden voor het tijdskrediet en de loopbaanonderbrekingen”. Of anders verwoord: de arbeidsvijs nog wat strakker aandraaien, naar het schijnt alweer onder druk van de liberalen. Of hoe onduurzaam liberale vrijheid kan zijn.

Nog eentje dan. De Croo zegt over de belastingen: “Torenhoge lasten prijzen laaggeschoolde jobs uit de markt.” Je moet geen econoom zijn om dit vast te stellen. Je moet geen vijf jaar op de universiteit hebben gezeten om te weten wat het antwoord is: de belastingen op arbeid moeten naar beneden. Dat kan perfect, zonder bijkomende druk op de begroting, door de belastingen op arbeid te verschuiven naar lasten op milieuvervuiling en op vermogenswinsten. Je maakt er de economie duurzamer door en het belastingssysteem rechtvaardiger. Helaas, deze federale regering doet geen van de drie: geen lagere arbeidslasten, geen slimmere milieufiscaliteit, geen rechtvaardige belastingen. Of hoe onrechtvaardig liberale vrijheid kan zijn.

Beste Alexander, ik wil uw denkoefening niet ridiculiseren, integendeel, ik vind ze heel interessant. Maar weet dat uw geloofwaardigheid afhangt van wat je doet, niet van je mooie woorden.

Groen wil kringloopeconomie in Brussel

Mon, 14 May 2012 00:00:00 GMT

Morgenochtend wordt in de commissie Leefmilieu van het Brussels Parlement een nieuwe afvalwet besproken. Deze ordonnantie moet het Brusselse afvalbeleid een extra duw in de rug geven en naar een hoger niveau tillen.

Annemie Maes zal voor Groen volgende prioriteiten naar voor schuiven:

1. Brussel heeft in vergelijking met de andere gewesten en de buurlanden een achterstand op het vlak van sorteren, hergebruiken en recycleren van afval (Brussel 30%, Vlaanderen en Wallonië 70%). Deze achterstand moet, binnen een strak schema (6 jaar), worden weggewerkt.

2. Om de Brusselaar aan te zetten beter te sorteren, moet het principe ‘de vervuiler betaalt’ in de praktijk omgezet worden. Zo zal er vanaf 2013 een heffing worden ingevoerd van 6 euro per ton afval dat verbrand wordt. Verwachte inkomsten: 3 miljoen euro. Een eventuele invoering van een statiegeldsysteem op blikjes en andere drankverpakkingen alsook het invoeren van de betaalzak zullen worden onderzocht.

De opbrengsten van dergelijke heffingen kunnen volgens de nieuwe wet enkel worden geherinvesteerd in zaken die het hergebruik en recyclage van afval ten goede komen zoals extra containerparken, kringloopcentra, de aankoop van materiaal voor selectieve ophaling e.d. Deze kringloopeconomie zal bovendien extra jobs creëren, naar schatting 200 tot 500 jobs.

Annemie Maes is tevreden met deze ordonnantie: “Dit is een kleine inspanning voor de individuele Brusselaar, maar een grote verbetering voor Brussel.”

Alleen CREG beslist of energiecentrale kan sluiten

Sun, 13 May 2012 00:00:00 GMT

Er zijn minstens aanwijzigen dat de bevoorrading wordt bemoeilijkt door Electrabel. Zij willen koste wat het kost de oude, zeer lucratieve kernreactoren langer openhouden,” meent Calvo. “Ook de CREG heeft deze week gezegd dat Electrabel de schaarste lijkt te organiseren. Het is tijd dat de overheid de energiebevoorrading in handen neemt in het belang van de consument en onze bedrijven.

Het wetsvoorstel van de groenen voorziet dat exploitanten die een energiecentrale willen sluiten, dit tijdig moeten aanvragen bij de energieregulator CREG. Op die manier kan de regulator een inschatting maken of de sluiting al dan niet de bevoorradingszekerheid in het gedrang brengt. Indien dit het geval zou zijn, kan de CREG de sluiting uitstellen of de centrale verkopen aan een andere geïnteresseerde exploitant.

In 2011 diende de CREG een gelijkaardig voorstel in maar dat werd onder toenmalig energieminister Magnette weggestemd. "Onverantwoord," meent Calvo. "Dit voorstel komt er juist omdat de elkaar opvolgende regeringen met democraten, liberalen en socialisten nagelaten hebben voldoende nieuwe energieinvesteringen aan te trekken. Door deze procedure in te voeren, kunnen we vermijden dat hun uitstelgedrag zal leiden tot stroompannes."

Tot slot wijzen Groen en Ecolo erop dat dit voorstel kadert in een groter geheel van maatregelen om de Belgische energiemarkt beter te organiseren. Andere pijlers zijn: de gefaseerde kernuitstap, het aantrekken van nieuwe investeringen door het quasi-monopolie van Electrabel te breken en ze terecht hogere bijdrages te doen betalen en een beleid voor meer energiebesparing.

Voor een lokaal holebi- en transgenderbeleid in alle steden en gemeenten

Sat, 12 May 2012 00:00:00 GMT

De lokale verkiezingen van oktober 2012 zijn een unieke kans om mensen te sensibiliseren rond gelijke kansen voor iedereen. Groen besteedt in haar verkiezingsprogramma expliciete aandacht aan het welbevinden en de rechten van holebi's en transgenders. Groen bepleit een lokaal holebi- en transgenderbeleid voor alle steden en gemeenten. Beleidsaandacht voor geaardheid is volgens Groen gericht op het administratief personeel, enerzijds, en op alle inwoners van de stad of gemeente, anderzijds.

Een lokaal holebi-beleid vergt een expliciete visie van de gemeente of stad. Er kunnen inspirerende rolmodellen in de gemeente worden aangesproken om deze uit te dragen. Verder wil Groen holebi-belangenorganisaties ondersteunen en hen in contact brengen met andere verenigingen en scholen.

“Discriminatie van holebi’s bestrijden kan alleen wanneer verschillende actoren samenwerken. Een laagdrempelige en correcte registratie van klachten is essentieel. In navolging van wat federaal beslist werd, moet ook de lokale politie kordaat optreden tegen homogeweld en zorgen voor een adequaat onthaal van slachtoffers,” aldus staatssecretaris Bruno De Lille.

Groen zal zoals alle andere jaren talrijk aanwezig zijn op de gapride. Staatssecretaris Bruno De Lille besluit: “De Belgian Gaypride is het moment om op te komen voor gelijke rechten. En dan gaat het niet alleen over wettelijke discriminaties maar ook over het recht om altijd en overal jezelf te kunnen zijn.”

Energiebeleid is meer dan pannes vermijden

Fri, 11 May 2012 00:00:00 GMT

Mogelijke antwoorden voor piektekorten op korte termijn zijn al eerder gesuggereerd. In plaats van steunmaatregelen te schrappen moet volop ingezet worden op energiebesparing. Het potentieel aan besparing wordt geschat op maar liefst 4 Twh tegen 2015, dat is meer dan de totale productie van de kerncentrale Doel 1 (3,5 Twh). Heel concreet zouden we voor de wintermaanden een flinke besparing kunnen realiseren door een vervangingsprogramma van elektrische verwarming.

We moeten in elk geval voorkomen dat Electrabel op eigen houtje andere centrales sluit om de schaarste te organiseren. Electrabel speelt een vuil spel. Het sluit bepaalde eigen gas- en stroomcentrales, zodat het dan extra druk kan uitvoeren om zijn zeer lucratieve, afgeschreven kerncentrales alsnog langer te kunnen openhouden. Zoiets heet moedwillige sabotage. Zoiets heet: spelletjes spelen op de kap van de consument en op die van onze toekomst. De regering moet hier komaf mee maken door te verplichten dat de energiewaakhond Creg daar als scheidsrechter optreedt. Het moet de Creg zijn die kan toestaan of centrales al dan niet dicht kunnen.

De echte uitdaging is complex en reikt verder dan de periode van 2014-2015. Energiebeleid voeren is meer dan stroompannes vermijden. Het gaat erom investeringen aan te zwengelen, investeerders rechtszekerheid en duidelijkheid te bieden en – vooral – centen te vinden om die keuzes te financieren. Een investeerder weet vandaag niet welke energiemix onze overheden nastreven (wel of geen kernuitstap). De dagjespolitiek levert afwisselend over- en ondersubsidiëring op. De technologiefederatie Agoria schat de daardoor geblokkeerde energie-investeringen op 3 miljard. Dat gaat onder meer om een moderne, flexibele gascentrale in Evergem van 1,2 miljard, die alleen al tijdens de tweejarige bouwperiode 1.200 mensen werk kan verschaffen.

Drie pistes voor 20 miljard

We kunnen het ons niet veroorloven om investeerders weg te jagen. Het Belgische productiepark is zeer oud. Niet meer dan een vierde van onze productiecapaciteit (4412 MW) is 20 jaar of jonger. Sowieso staan we tegen 2030 voor 19,5 à 21,5 miljard investeringskosten in elektriciteitsproductiecapaciteit. Dat leert ons de recente studie Nieuwe energievooruitzichten voor België tegen 2030 van het Federaal Planbureau. Daarbij komt een drievoudige noodzaak: energiebesparing, vereiste netvernieuwing en de gewenste investeringen in bijkomende transportcapaciteit. De publieke financiën laten niet toe om die financiering helemaal met algemene middelen te doen. Een te doorgedreven ondersteuning via de elektriciteitsfactuur is dan weer nefast voor de koopkracht en voor de competitiviteit van onze industrie.

Daarom moeten we op zoek gaan naar originele pistes. Er zijn er minstens drie te bedenken: een hogere nucleaire bijdrage herinvesteren, een volkslening uitschrijven (ecobons) en de financiële ruimte aanwenden die zal ontstaan na energiebesparende maatregelen. De federale regering volgt (voorlopig?) niet. De bijdrage van Electrabel blijft, dixit de Creg, te laag. Stimuli voor energiebesparing worden geschrapt. De volkslening, iets waar de (toen nog) senatoren John Crombez en Johan Vande Lanotte in de vorige regeerperiode nog voor pleitten, wordt maar niet geconcretiseerd.

Een investeringsplan à la Hollande

Gouverner, c'est prévoir. De energie-investeringen niet voorbereiden is geen optie. Het is zoals de vergrijzing ontkennen, een factuur doorschuiven naar toekomstige regeringen en generaties. Het goede nieuws is bovendien dat, als we het nodige kapitaal mobiliseren en de juiste keuzes maken, de investeringen serieus zullen renderen. Een investeringsplan om stroompannes te vermijden zou heel wat banen kunnen opleveren.

Om inspiratie op te doen, kan staatssecretaris voor Energie, Melchior Wathelet, misschien een bezoek brengen aan Denemarken. Dit voorjaar werd in Denemarken een ambitieus energieplan ontrold met concrete doelstellingen voor 2020: 35 procent hernieuwbare energie, 50 procent windelektriciteit, 34 procent minder CO2-uitstoot en 8 procent energiebesparing. Het zal de Deense economie geen windeieren leggen.

Wathelet enco moeten zo snel mogelijk een dergelijke aanpak voorbereiden: een globaal, interfederaal energie-investeringsplan met een sluitende financiering. Het voor juni beloofde federale uitrustingsplan, het vehikel om de beslissing over de kernuitstap voor zich uit te schuiven, moet meer zijn dan een optelsom van geplande projecten.

In Europa waait een nieuwe wind. ‘De blinde besparingen zijn te kortzichtig, er moet ook geïnvesteerd worden.' De kersverse Franse president François Hollande zal de komende weken met die boodschap van hoofdstad naar hoofdstad trekken. Bij zijn ontvangst in Brussel moet premier Di Rupo toch iets kunnen vertellen? Een energie-investeringsplan met hernieuwbare energie en energiebesparing zou een mooi begin zijn van een echt Belgisch relancebeleid.

Groen roept Vlaamse regering op om Waals model groene stroom over te nemen

Fri, 11 May 2012 00:00:00 GMT

Sanctorum vindt dat de Vlaamse regering dringend het geweer van schouder moet veranderen. “In Wallonië blijkt groene stroom immers goedkoper te zijn en ligt de productie ook hoger. De verschillen tussen het systeem voor groene stroom in het noorden en het zuiden van het land zijn dan ook frappant. Zo komt afvalverbranding in Vlaanderen ook in aanmerking voor groenestroomcertificaten. Daarnaast worden de kosten voor zonnepanelen voornamelijk naar de gezinnen doorgeschoven, terwijl in Wallonië ook de bedrijven een deel van de factuur doorgerekend krijgen,” aldus Sanctorum.
“De Vlaamse regering overlegt al maanden over het dossier, maar raakt het niet eens,” klaagt Hermes Sanctorum nog aan. "De speeltijd voor de Vlaamse regering is voorbij.”

Veertiendaagse Duurzame Ontwikkeling in de Kamer

Fri, 11 May 2012 00:00:00 GMT

“Het concept van de Veertiendaagse is eenvoudig. Voor één keer moet de anders niet zo actieve Kamercommissie Duurzame Ontwikkeling een tandje bij steken. Tijdens de periode moet de commissie enkele hoorzittingen organiseren en zich buigen over wetsvoorstellen. Zo tonen we dat niet alleen in Rio, maar ook in de Kamer duurzame ontwikkeling hoog op de agenda staat”, legt Calvo de bedoeling uit.

“De 20e verjaardag moet een modernisering van het instrumentarium inzake duurzame ontwikkeling inluiden”, stelt Calvo. Ecolo-Groen heeft daarvoor drie voorstellen: het verminderen van de ecologische schuld opnemen in de Grondwet, het gebruiken van alternatieve economische indicatoren (naast het BBP) en het oprichten van een ombudspersoon voor de toekomstige generaties.

Kristof Calvo, het jongste Kamerlid, pleit al geruime tijd voor zo’n ombudspersoon. “Dat toekomstige generaties vandaag geen stem hebben, zorgt voor een structurele blinde vlek in de democratische besluitvorming. Een ombudspersoon kan een tegengewicht bieden. Hij of zij moet vooral lawaai maken. Het hoeft geen nieuwe superstructuur te worden”, aldus nog Calvo.

Ecolo en Groen stellen meteen ook voor dat de Kamer zich buigt over hoe het parlement zelf op een duurzamer manier zou kunnen functioneren op vlak van energie, consumptieproducten en eerlijke handel. “Dan toont de Kamer zich pas echt als een duurzaam parlement”, besluiten de groene Kamerleden. De groene fractie vraagt ook hoorzittingen met de Ministers die aanwezig zullen zijn op de Rio+20-conferentie, alsook met de Belgische stakeholders.