• Home
• nieuws
• Opiniestukken

• nieuws
  • Nieuwsberichten
  • Opiniestukken
• doe mee
  • Word lid
  • Vacatures
  • Steun Groen
  • Agenda
  • Leden
  • Lees mee
  • App
• Onze mensen
  • Partij
  • Provincieraden
  • Parlementsleden
  • Jong Groen
  • In je buurt
  • De Europese Groene Partij
  • Groen Plus
• ideeën
  • Programma
  • Standpunten
  • Geschiedenis
  • Dossiers
  • Vraag en antwoord
  • Groen werkt
• Partij
  • Contact
  • Huisstijl
  • Netwerk
  • Webshop

Een imagocampagne zal niet helpen

Dit opiniestuk verscheen in De Standaard van 17 mei 2008 Het was weer van dattum. De delegatie van de Raad van Europa kwam en vond dat het niet goed was. Dat ze dat zouden zeggen, was te verwachten. Dat ze op zo'n korte tijd niet in staat zouden zijn alle finesses van het Belgische federale model te begrijpen, was het ook.

Dat ze ondanks een ongetwijfeld overtuigend pleidooi de volgens minister Keulen glasheldere logica van de Vlaamse positie in dit debat niet spontaan overnamen, is zeker frustrerend voor de Vlaamse regering. Maar daarmee is nog niet gezegd dat de officiële Vlaamse reacties erg slim waren. Als je vindt dat de ander een verkeerd beeld heeft van jezelf, dan kun je door een verkeerde reactie dat beeld nog meer gaan bevestigen. Het klopt dat de Raad Van Europa er beter aan gedaan had ook de taalwetgeving in overweging te nemen en het klopt ook dat Michel Guégan, de burgemeester van het Bretoense dorpje La Chapelle-Caro, nogal resoluut de kaart trok van de Franstaligen in ons land. Maar om nu ook de kritiek van de Raad van Europa - na eerder al die van de VN aan flarden te schieten - toont aan hoe fel de Vlaamse regering is opgesloten in haar eigen gelijk. De meest voor de hand liggende reactie kwam er ook: het is de schuld van de anderen. De Raad van Europa zou niet belangrijk zijn, de mensen van de delegatie zouden ons land niet kennen, zouden niet de moeite doen om zich te verdiepen in de taalwetten, het zouden de Franstaligen zijn die hun visie efficiënt hadden doorgeduwd, het zou de internationale pers zijn die enkel de clichés over Vlaanderen koestert, en nog meer van dat. Het is een merkwaardige tunnelvisie. Als Vlaanderen echt zo zelfbewust is en zoveel vertrouwen heeft in haar eigen kracht en economische positie, waarom voelt men zich dan zo bedreigd? En zou het niet zinvol zijn dat men zich eens grondig afvraagt of de verwachte reactie van het verongelijkte jongetje niet net het negatieve beeld over Vlaanderen versterkt? Het is geen teken van zwakte, maar integendeel van sterkte om je af te vragen of 'de anderen' in hun beeld over jou misschien wel eens gelijk zouden kunnen hebben. Ten eerste zou je eens grondig kunnen nadenken over waarom die onderzoekscommissie er moest komen. Ten tweede kun je respect hebben voor de internationale controlemechanismen. Als je ze ten volle zou uitspelen na een positieve evaluatie, dan kan je toch tenminste luisteren als ze je terechtwijzen. Ten derde, als je terechtgewezen wordt, ga dan eens na waar je mee akkoord gaat en waarmee niet. Waar je mee akkoord kunt gaan, daar moet je dan iets aan doen. Dat heet omgaan met kritiek. Als twee mensen met hun voorhoofd tegen elkaar staan te roepen, zien en horen ze niets meer. Als jij een van die twee bent, lijkt het of je geen kant meer uit kunt, alleen nog vooruit, door harder te duwen en harder te roepen. Ondertussen zie je niet meer wat er rondom jou gebeurt en zou het kunnen zijn dat je meer verliest dan je kunt winnen. Als het enige antwoord weer een imagocampagne is en een woordvoerder aanstellen om de Vlaamse stem nog luider te laten klinken, dan wordt een cruciale kans gemist om nu eens niet te doen wat men verwacht. Een aantal buitenlandse journalisten verwoordt dat nogal nuchter: 'Zolang er niets fundamenteel zal veranderen in Vlaanderen, zal de buitenlandse pers negatieve artikels blijven schrijven, een woordvoerder zal geen sikkepit uitmaken.' Wie is er gediend met deze voorspelbare reactie van de Vlaamse excellenties? Niet die mensen die willen blijven werken aan een open en toekomstgericht federaal België, en ook niet die mensen die Vlaanderen willen uitbouwen tot een aantrekkelijke en cultureel dynamische plek in de wereld. Dat Vlaamse politici willen opkomen voor de belangen van het Nederlands is volkomen terecht, maar het kan zijn dat je door een verkeerde strategie je eigen positie kwetsbaarder maakt. Is de samenkomst van de Vlaamse en Waalse regeringsleiders Peeters en Demotte gisteren een voorbeeld van hoe het wel kan? Misschien wel. Het is een goede zaak dat beide heren zo snel rond de tafel zaten en willen samenwerken daar waar beide landshelften elkaar kunnen aanvullen zoals bij het invullen van Vlaamse jobs en de kilometerheffing voor trucks. Het is in elk geval een eerste stap in de richting van meer dialoog. Als dit een onderdeel is van een bredere strategie om nu eens op een andere manier met de andere gemeenschappen van dit land om te gaan, dan kan dit de start zijn voor beide landshelften om over de problemen te praten in plaats van er elkaar mee op de kast te jagen. Als de Vlaamse regering snel tot een aantal concrete resultaten kan komen met de andere gewest- en gemeenschapsregeringen, bijvoorbeeld in de domeinen van arbeid, armoede, huisvesting, milieu, energie en gezondheid dan kan er een ander klimaat en dus ook een ander beeld ontstaan over de Vlamingen. In een klimaat waarin er meer vertrouwen is, zal het dan ook gemakkelijker zijn wederzijds respect af te dwingen voor wetten en instanties.

Contact: Inge Jooris

Vlaams Volksvertegenwoordiger
Gemeenschapssenator

Deel