• Home
• nieuws
• Opiniestukken

• nieuws
  • Nieuwsberichten
  • Opiniestukken
• doe mee
  • Word lid
  • Vacatures
  • Steun Groen
  • Agenda
  • Leden
  • Lees mee
  • App
• Onze mensen
  • Partij
  • Provincieraden
  • Parlementsleden
  • Jong Groen
  • In je buurt
  • De Europese Groene Partij
  • Groen Plus
• ideeën
  • Programma
  • Standpunten
  • Geschiedenis
  • Dossiers
  • Vraag en antwoord
  • Groen werkt
• Partij
  • Contact
  • Huisstijl
  • Netwerk
  • Webshop

'Groen! doet de natuur wel goed' Natuur in cijfers

Guido Vandenbroucke, coördinator van Natuurpunt West- Vlaanderen, riep in De Morgen op om als natuurbeweging vooral samen te werken met SP.A. De nationale leiding van Natuurpunt heeft zich inmiddels van dat standpunt gedistantieerd. Volgens Vandenbroucke kunnen de groenen onvoldoende realisaties voorleggen op het vlak van natuurbeleid. Die stelling vinden we bij Groen! onbegrijpelijk gezien de inspanningen van onze groene ministers de laatste jaren. Graag willen we de feiten even op een rijtje zetten.

Zowel op Vlaams als op federaal niveau hebben de groenen de voorbije jaren gevochten voor meer natuur. Vera Dua zette zich schrap voor de afbakening van 85.000 hectare van het Vlaams ecologisch netwerk (Ven), geen sinecure. Iedereen herinnert zich nog wel de betoging in mei van boeren, jagers en vissers, gesteund door zowat alle conservatieve politici in dit land, tegen de afbakening van het Ven. Daarbij werd de groene minister persoonlijk geviseerd. Helemaal nieuw is dat overigens niet. Norbert de Batselier heeft in het begin van de jaren negentig als SP-milieuminister ook de hele sector over zich heen gekregen in het toenmalig verzet tegen de groene hoofdstructuur, zeg maar de voorloper van het Ven. Wie zich duidelijk voor natuur en open ruimte uitspreekt, mag zich aan weerwerk verwachten.

Zo was het helemaal niet evident om tot een decretale verankering van de bescherming van vogelrichtlijngebieden te komen. Maar wat tijdens de vorige regering niet lukte, lukte bij paars-groen wel: de omzetting van de Europese vogel- en habitatrichtlijn werd ingebouwd in het natuurdecreet. En het principe van natuurcompensatie werd meteen voluit toegepast in de achterhaven van Zeebrugge en in de Waaslandhaven.

De afgelopen jaren kocht de Vlaamse overheid massa's natuur- en bosgebieden aan, gemiddeld 2.000 hectare per jaar. In vier jaar tijd verdubbelde de oppervlakte natuurreservaten bijna, tot een oppervlakte van 13.000 hectare. In het vorige decennium verloor Vlaanderen gemiddeld 600 hectare bos per jaar. Gedurende de voorbije legislatuur werd die ontbossingsgolf gestopt. Tussen 2000 en 2003 realiseerden we een nettogroei van 500 hectare bos. Ook dat is een duidelijke trendbreuk.

Er werd ook sterker dan voorheen gewerkt aan het toegankelijk stellen van die gebieden. In bos- en natuurgebieden liggen nu zo'n 500 kilometer toegankelijke wandel- , fiets- en ruiterpaden en het aanbod stijgt nog iedere dag. Daarmee investeert de overheid in een groeiende nood aan groene rust- en wandelgebieden bij de bevolking. Het Natuurrapport toont immers aan dat meer dan 60 procent van de Vlamingen enkele malen per jaar gaat wandelen in die natuurgebieden. De groep die er maandelijks meerdere keren wandelt, steeg van 8 procent in 1996 naar 15 procent in 2002.

Een groot deel van het reservatenbeleid van de overheid wordt uitgevoerd door private natuurverenigingen en duizenden onbezoldigde vrijwilligers. Het partnerschap van de overheid met de natuurverenigingen die terreinen beheren, wordt fors verbeterd. Nog nooit werd zoveel uitgegeven voor die organisaties. Vanaf 1 januari 2004 treedt een nieuw reservatenbesluit in werking met extra stimuli. Ook de basissubsidiëring van de erkende milieu- en natuurverenigingen en de subsidies aan projecten voor duurzaam milieu- en natuurbeleid werden na jaren onzekerheid eindelijk bij besluit geregeld.

Ook als we naar de provincie West-Vlaanderen alleen kijken, hoeven we ons als groenen zeker niet te schamen. Er waren belangrijke aankopen van natuur in de Zwinbosjes, in de Blankaart, de opstart van stadsbosprojecten in Kortrijk en Oostkamp, belangrijke natuurinrichtingsprojecten als het herstel van de IJzermonding en de Uitkerkse Polder en vooral de groene strijd voor het behoud van belangrijke natuurwaarden in de Zeebrugse achterhaven.

Federaal werd werk gemaakt van een reeks uitvoeringsbesluiten op de wet op het mariene milieu. De afbakening van zeereservaten gebeurde in overleg met de natuurbeweging, in schril contrast met de top-down benadering die in de legislatuur daarvoor was toegepast.

Een punt van discussie was de vergunning van windmolens op zee. Het groene standpunt was en is nog steeds dat om onze doelstellingen inzake hernieuwbare energie en Kyoto te halen, zowel windmolenprojecten dichter bij de kust als verder in zee nodig zijn. Door alleen te mikken op één groot project ver van de kust loopt men alleen al door de hoge meerkost voor het trekken van onderwaterkabels het risico dat de eerste jaren geen enkele windmolen op zee gebouwd wordt.

Natuurbeleid van onderuit
Werken aan natuurontwikkeling kan maar door voortdurend overleg te plegen met mensen op het terrein of met geëngageerde natuurverenigingen. Uiteraard is het onze zorg om een zo ruim mogelijk draagvlak te vinden voor natuurbeleid. Daar zijn we meestal in geslaagd. Soms is dat spijtig genoeg niet gelukt. Omdat bepaalde lobby's nu eenmaal economische belangen verdedigen die ingaan tegen het algemene belang van de 'volksecologie'.

Zo besteedden de groene ministers uitdrukkelijk aandacht aan de rol van de private eigenaars en beheerders in het natuur- en bosbeleid. Er werd een structuur opgezet waarbij eigenaars en gebruikers actief kunnen participeren aan het opstellen van de maatregelen in de natuurgebieden, er zijn voor het eerst beheersovereenkomsten voor landbouwers, er zijn betere subsidiëringsmogelijkheden voor de private bosbeheerder en er is ondersteuning door bosgroepen. De criteria voor duurzaam bosbeheer die de private bossector met de natuurverenigingen heeft uitgewerkt, zijn overgenomen als norm in het natuurbeleid. Er is een nieuwe natuurprojectovereenkomst waarbij particulieren die wensen te participeren aan het natuurbeleid tot 90 procent van de kosten terugbetaald krijgen. Enzovoort.

Samenwerking
Als groenen durven we dus echt wel trots te zijn op wat we de laatste jaren op het vlak van natuur gepresteerd hebben. Maar het kan altijd beter. Vlaanderen heeft nog altijd een grote achterstand in te lopen in vergelijking met andere landen. Mogen we dit standpunt besluiten met een warme oproep voor meer rood-groene samenwerking op het terrein, bijvoorbeeld in West-Vlaanderen? Wat dacht u van een rood-groen verbond tot vrijwaring van het Lappersfortbos én het Chartreusegebied in het Brugse en voor het behoud van de mooiste stukjes natuur in de achterhaven van Zeebrugge (vooral de Dudzelepolder) en het uitwerken van belangrijke natuurcompensaties, samen met de natuur- én de landbouwsector? De natuur in Vlaanderen heeft alles te winnen bij een betere verstandhouding tussen rood en groen in de strijd tegen de echte tegenstanders die de laatste restjes groen willen slopen. 

Contact: Inge Jooris

Deel